Θεραπευτική Σίτιση SOS Approach to Feeding

Η θεραπεία σίτισης SOS Approach to Feeding  απευθύνεται σε παιδιά με δυσκολίες σίτισης. Η διαταραχές στη σίτιση μπορεί να οφείλονται σε πολλούς λόγους. Ωστόσο, συχνά συνδέονται με αισθητηριακές ευαισθησίες, άγχος, καθυστέρηση στην εισαγωγή στερεών τροφών ή αρνητικές εμπειρίες κατά τη σίτιση.

Πολύ συχνά η διαδικασία του φαγητού μπορεί να μετατραπεί σε μια δύσκολη και ψυχοφθόρα διαδικασία καθώς τα παιδιά αποκλείουν συγκεκριμένες τροφές ή κατηγορίες τροφίμων ( δεν τρώνε για παράδειγμα, κρέας, λαχανικά, κλπ) από τη διατροφή τους, αρνούνται να δοκιμάσουν καινούργια φαγητά, δυσκολεύονται να κάνουν τη μετάβαση σε στερεές τροφές ή κλαίνε και δυσανασχετούν κατά τη διάρκεια των γευμάτων.  

Ο στόχος στη θεραπεία σίτισης είναι να δημιουργηθεί ένα θετικό και υποστηρικτικό περιβάλλον διατροφής που ενθαρρύνει τη σταδιακή αύξηση του εύρους των τροφών που προσλαμβάνει το παιδί, τη μείωση της πίεσης και της έντασης που δημιουργείται κατά τη διάρκεια ενός γεύματος και την ανάπτυξη μιας θετικής σχέσης με το φαγητό.

Στα πλαίσια του προγράμματος παρέμβασης, ένας εξειδικευμένος θεραπευτής συμπληρώνει το διατροφικό προφίλ του παιδιού και αξιολογεί διάφορες παραμέτρους, όπως στοματοκινητικές δεξιότητες καθώς και πιθανές αισθητηριακές ευαισθησίες. Στη συνέχεια σχεδιάζει ένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο προσαρμοσμένο στις ανάγκες και στην ηλικία του παιδιού προκειμένου να μπορέσει το παιδί με την κατάλληλη υποστήριξη και ενθάρρυνση να προχωρήσει στον δικό του ρυθμό.

Η συγκεκριμένη μέθοδος ακολουθεί διαδοχικά βήματα.  Ξεκινά με αισθητηριακά παιχνίδια που δεν σχετίζονται με τρόφιμα. Ακολουθεί η σταδιακή έκθεση του παιδιού σε νέες τροφές που στοχεύει στη δημιουργία ενός κλίματος ασφάλειας και στη μείωση του άγχους γύρω από το φαγητό. Δηλαδή, τα τρόφιμα παρουσιάζονται με τρόπο που δεν αποτελεί απειλή για το παιδί, επιτρέποντάς του να αλληλεπιδράσει με αυτά στο δικό του ρυθμό. Το πρώτο βήμα είναι το παιδί να αποδεχτεί την ύπαρξη φαγητού στον ίδιο χώρο με εκείνο, καθώς η όψη του φαγητού αλλά και η μυρωδιά του απαιτούν κάποια διεργασία από την πλευρά του ίδιου του παιδιού. Έπειτα μπορεί να έρθει σε επαφή με αυτό χρησιμοποιώντας διάφορα αντικείμενα (πιρούνι, κουτάλι, κλπ) χωρίς, ωστόσο, να χρειαστεί να το αγγίξει. Στη συνέχεια, μέσα από διάφορα παιχνίδια το παιδί μπορεί να προσπαθήσει να αγγίξει το φαγητό με τα δάχτυλά του, τα χέρια του ή με το στόμα του. Παράλληλα, ο θεραπευτής ενσωματώνει αισθητηριακές δραστηριότητες για να μειώσει την υπερευαισθησία όσων παιδιών δυσκολεύονται με υφές, γεύσεις, μυρωδιές ή χρώματα και να τα εξοικειώσει με διάφορα αισθητηριακά ερεθίσματα. Επιπλέον, δίνεται μεγάλη έμφαση στην εκπαίδευση και την καθοδήγηση των γονέων ώστε να είναι σε θέση να εφαρμόζουν και οι ίδιοι τις συγκεκριμένες θεραπευτικές προτάσεις στο σπίτι προκειμένου να βοηθήσουν τα παιδιά τους να επεκτείνουν τη γκάμα των τροφών που καταναλώνουν και να αναπτύξουν υγιείς διατροφικές συνήθειες.